منطقه کوهستانی زاگرس، یکی از مهمترین زیستبومهای ایران، در سالهای اخیر با نوسانات شدید دمایی روبرو بوده است. این تغییرات که نتیجه مستقیم گرمایش جهانی و تغییرات اقلیمی است، آثار قابل توجهی بر پوشش گیاهی، منابع آبی و حیات وحش این منطقه گذاشته است.
تحقیقات نشان میدهد که تفاوت دمایی بین فصول در زاگرس افزایش یافته و میانگین دما در فصل تابستان نسبت به دهههای گذشته بالا رفته است. این افزایش دما منجر به تبخیر بیشتر آبهای سطحی، خشکی چشمهها و کاهش رطوبت خاک شده است؛ شرایطی که بقای گیاهان بومی و جنگلهای بلوط را تهدید میکند.
از سوی دیگر، فصل زمستان نیز دچار تغییر شده و بارشها به جای برف، بیشتر به صورت باران رخ میدهند. این موضوع ذخیره برف و تأمین آب در فصلهای گرم را با اختلال مواجه کرده است. همچنین گرم شدن زودهنگام بهار، چرخه رشد گیاهان را دگرگون ساخته و باعث افزایش آفات و بیماریهای گیاهی در زاگرس شده است.
با توجه به اهمیت اکولوژیکی و نقش زاگرس در تأمین منابع طبیعی، اتخاذ راهکارهایی برای مقابله با تغییرات اقلیمی، از جمله احیای جنگلها، کاهش انتشار گازهای گلخانهای و ارتقاء آگاهی جوامع محلی، ضروری است. آینده زاگرس وابسته به تصمیمات امروز ماست.